Costantini werd op 31 januari 1918 in Castel d'Aiano geboren, als zoon van Giovanni en Florinda Fini. Nadat hij zijn basisonderwijs had afgerond, ging hij werken en onderscheidde hij zich door zijn atletische kwaliteiten als marathonloper. Van 15 februari 1938 tot 21 april 1938 diende hij bij de marine in Messina, waarna hij wegens lichamelijke problemen werd ontslagen.

In 1941 trad hij in dienst bij de spoorwegen en in 1943 woonde hij in Vergato. Na de wapenstilstand verstopte hij wapens; vervolgens werd hij gevangen gezet en ontslagen wegens subversieve activiteiten. In de eerste maanden van 1944 doken verschillende jonge mannen uit Vergato onder, waarna ze zich aansloten bij de partizanenbrigade „Rode Ster“. In juni vormden ze een autonome eenheid onder leiding van Gino, die de nom de guerre „John“ aannam. Later sloot deze eenheid zich aan bij de Armando Garibaldi-divisie van Modena, terwijl ze actief bleef in de bergen tussen Calvenzano, Vergato en Labante.

In oktober en november gaf het Duitse commando opdracht tot de evacuatie van een groot deel van het gebied dicht bij de frontlijn, waaronder Vergato. Voor de partizanen werd het te gevaarlijk om hun acties voort te zetten. In overleg met hun commando stak de eenheid van Costantini de frontlinies over, bereikte zij de geallieerden bij Castel di Casio en voegde zij zich bij hen aan het front bij Oreglia.

Na januari 1945 nam de eenheid de naam ‘Pilota’ aan, naar de nom de guerre van een van haar gesneuvelde kameraden, Dario Pedrini, en werd zij opgenomen in de Selvino Folloni-brigade van de Armando-divisie uit Modena.

De mannen van ‘John’ vochten in ‘niemandsland’ aan de zijde van de geallieerden, eerst samen met de Zuid-Afrikaanse troepen en daarna met de Amerikaanse, tot in het voorjaar van 1945. Op 5 maart 1945 trokken de Brazilianen na hevige gevechten Castelnuovo binnen. Vergato, de districtshoofdstad, werd op 16 april bevrijd. Gino werd erkend als partizaan met de rang van luitenant van 17 juni 1944 tot 30 april 1945. Na afloop van de oorlog werd hij opnieuw in dienst genomen bij de spoorwegen, waar hij tot aan zijn pensioen bleef werken. Hij woonde in Vergato en was voorzitter van de plaatselijke afdeling van de ANPI.

In 2002 ontving hij de president van de Republiek, Carlo Azeglio Ciampi, in het dorp. Diens bezoek leidde tot de toekenning van de Gouden Medaille voor Burgerlijke Verdienste aan Vergato, voor het leed dat het dorp had doorstaan tijdens de talrijke bombardementen en voor de solidariteit die het had getoond aan de ontheemden.

In 2010 publiceerde Gino zijn autobiografie, Courage Cannot Be Bought. Hij overleed op 27 december 2013. Hij ligt begraven op de begraafplaats van Calvenzano.